Mira Bryssinck verkent de impact van een beperking op het gezinsleven.
Zij heeft kuiltjes in haar wangen, en in de zomer meer sproeten dan ik. Ze heeft een doortastende blik, met ogen die achter de blikken van anderen kijken. Je ziet dat zelfs op foto. De camera kijkt naar haar en zij kijkt terug. Niet onbezorgd. Ik ook niet. Maar we lachen naar de camera want zo gaat dat in de jaren '90. Ze houdt mij recht in het zand. En ik haar soms ook.

Aan de hand van interviews met mensen met een beperking en hun broers en zussen, intieme gesprekken met familieleden, knipsels uit oude plakboeken en ander documentatiemateriaal onderzoekt ze de grijze zones tussen zorg krijgen en zorg dragen.

Hoe groei je op met een beperking naast iemand zonder beperking? En hoe vormt dit een gezin? Hoe kijkt de samenleving hiernaar? Op het podium krijgen we een (fictieve) vertelling over twee zussen, een meanderend en filmisch coming of age verhaal, aangevuld met prachtige tekeningen en een streepje muziek.